Ég er að velta því fyrir mér, að það sem gerist í lífi mínu, eigi
rætur að rekja til þess sem ég hugsa. Hugsun er til alls fyrst,
segir máltækið, sem þýðir að ég skapa í raun minn eigin heim með
hugann að vopni. Ég get valið að sjá neikvæðni í allt og öllu og
fyrir vikið mun ég dvelja í neikvæðum heimi. Ég get líka, eins og
Gísli Marteinn og Jónsi, kosið að sjá það jákvæða, og þá mun heimur
minn verða jákvæðari. Ekki satt?
Hugsun mín er í raun tæki. Hún einkennist af ákveðnum mynstrum sem
endurtaka sig. Stundum festist ég í neikvæðu mynstri. Stundum er ég
stödd í svona bæði og ástandi. Oftast tek ég hugsunina sem
sjálfsagðan hlut, sem þýðir að ég velti því sjaldan fyrir mér hvort
einhverju megi breyta. Oft held ég að engu sé hægt að breyta, að
svona sé þetta nú einu sinni og að svona verði það alltaf.
En skyldi vera hægt að snúa við blaðinu og umbreyta neikvæðri
hugsun í jákvæðni, og komast fyrir vikið úr neikvæðum heimi inní
heim sem er jákvæður eða jákvæðari?
Er ég mikið fyrir að segja "nei" þetta gengur ekki. "Nei" þetta mun
aldrei ganga. Ég get ekki, ég vil ekki, þetta er leiðinlegt
o.s.frv? Er hugsun mín lokuð í þröngum hringmynstrum? Eða er ég
opinn fyrir tækifærum og möguleikum umhverfis míns? Er ég mikið
fyrir að segja "já"? Nota ég mikið af jákvæðum orðum? Þetta er
áhugavert, spennandi, skemmtileg, já ég vil, ég get?
Ég er ekki að tala um einhverja Pollýönnu leiki, þó að þeir séu
ágætir og betri en stöðugt vonleysis- og svartsýnisraus.
Ég er að pæla í því að heimurinn er stór. Hann er grimmur og
hættulegur, en inn á milli leynast jákvæð skúmaskot og í raun
fjöldi tækifæra.
Ég er sem sagt að velt því fyrir mér hvernig ég nota hugann. Sé ég
hinn lokaða og neikvæða heim, eða sé ég hinn opna og jákvæða heim?
Leyfi ég mér að sjá möguleikana?
Það er ég sem skapa minn heim, með mínum hugsunum. Ég vel það sem
ég sé og ákvarða þar með sjálf hvað gerist. Ég get ekki
stjórnað öðru fólki eða öllu því sem gerist, en ég get stjórnað
hugsun minni og viðbrögðum mínum við því sem gerist.